از ساعت ۹ صبح قرار بود راه بیافتیم سمت فرودگاه اما تا ۱۰.۵ معطل این بودیم که اتاق خوابگاه رو تحویل بدیم. چون مسئول قسمت دخترها نبود و نگهبان و مسئول پسرها هم هی میگفتن برای ما مسئولیت داره و کلید رو تحویل نمی گرفتن. خیلی اذیت شدیم. آخرش هم کلی دویدیم تا رسیدیم فرودگاه. کانتر رو بسته بودند و شانس آوردم که خلبان هنوز سوار نشده بود و توی سالن بود و گفت که من رو هم با کرو سوار کنند. قرار بود پرواز ساعت ۱ باشه و من ۱۲:۲۰ تازه رسیده بودم فرودگاه. البته گفتند که پرواز یک ساعت تاخیر داره. اما خیلی با عجله کارت پروازم رو گرفتم و از گیت رد شدم. حتی با شیرین درست حسابی خداحافظی نکردم. خیلی بده. آدم دلش میگیره. با عجله همه مون رو بردند سالن انتظار و تا ساعت ۳.۵ منتظر هواپیما بودیم. الکی کلی وقت مون رفت. من هم که خداحافظی هامو نکردم. حتی دمپایی شیرین که پام بود رو یادم رفت بهش بدم بس که دویدم. خیلی بد بود.

بعد از کلی انتظار که سوار هواپیما شدیم هواپیما تقریبا خالی بود و اون هایی که بودن هم پرسنل خود هواپیمایی بودن که اومده بودن سهمیه ی سفر سالانه شون رو استفاده کنند. آدم توشون احساس غریبی و ناراحتی می کرد. بالاخره بعد از ۸ ساعت پرواز هواپیمای درب و داغون ایران ایر به زمین نشست و به تهران رسیدیم. تاکسی گرفتم و اومدم خونه.

هنوز فکر می کنم جاهای زیادی از مالزی هست که میخوام ببینم. نمیدونم برای رفتن به سمت ساراواک باید ویزای جداگونه گرفت یا نه. اما میگن که طبیعت زیبایی داره. مخصوصا برای غواصی آب های شفافی با انواع ماهی ها داره که در نوع خودش تجربه ی بی نظیری می تونه باشه.

هنوز جنگل های تامان نگارا که جنگل ملی مالزی هست رو هم ندیدم. مطمئنا جنگل های استوایی خیلی دیدنی هستند و البته میگن که این جنگل یکی از قدیمی ترین جنگل های جهانه.

جزایر تیومان و ردانگ و پرهنتیان هم جزء برنامه ی آینده امه و البته بالی و بتن در اندونزی که فاصله ی زیادی تا مالزی نداره.

توی کوالا لامپور پارک ارکیده ها و پارک پروانه ها و پارک آهوها و پارک پرنده ها و ... هم هست که اکثرشون بزرگ ترین پارک های رو باز و طبیعی جهان هستند اما من چون خیلی به جک و جونور علاقه ای ندارم تا حالا نرفتیم. اما این دفعه دیگه چون جای دیدنی کم میاریم فکر کنم آخرش مجبور بشیم این جاها هم بریم.

این دفعه سعی می کنم که ترسم رو کنار بگذارم و جنتینگ هم برم. جنتینگ یک محل تفریحی بالای کوهه و تنها ک-ا-ز-ی-ن-و ی مالزی اون جاست.

هنوز کلی جای دیدنی مونده!