خیلی وقته این جا چیزی ننوشتم. کارهای اپلای تموم شده و منتظر نتیجه ام. کلی امید در دلم هست و روزهایی که سپری می شند رو دوست دارم. از داستان پرونده ی مهاجرت هم که خبری نیست. کم کم نه ماه میشه که فایل نامبر دومم رو گرفتم اما نه دعوتی برای مصاحبه هست و نه... انگار بیشتر بچه ها ی مهاجر هم در انتظارند. کم تر می نویسند و منتظرند. اما واقعا چه قدر خوبه که همیشه امیدی به آینده وجود داشته باشه. امیدی برای دست یابی به اهداف بلندتر و یک زندگی بهتر با شادی های بیشتر و دلی آرام تر. ای کاش همیشه آرامش مون در کنارمون باشه :)